Informacje bieżące

Drzewko Pamięci na cześć Antoniny Sienickiej (1898–1979) 19.10.2026 12:00

W sobotę 17.10.2026 r. na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie odbyła się dwudziesta edycja akcji pod hasłem „Drzewka Pamięci” organizowanej przez Stowarzyszenie Czas Przestrzeń Tożsamość.

W tym roku posadzono trzy kolejne drzewka poświęcone osobom zasłużonym dla powojennego Szczecina, których groby znajdują się poza miastem. Młodymi dębami, długowiecznymi drzewami symbolizującymi trwałość zasług tych, którzy odeszli, upamiętnieni zostali:

  • Stanisław Badoń (1926–1997) – bibliotekarz, historyk, w latach 1955–1974 dyrektor Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Szczecinie;
  • Ireneusz Krzysztof Szmidt (1935–2021) – poeta, animator ruchu studenckiego Szczecina, aktor, reżyser, autor tekstów, recenzent oraz krytyk literacki i teatralny;
  • Antonina Saturnina Lucyna Sienicka (1898–1979) – badaczka w zakresie botaniki, związana z Akademią Rolniczą w Szczecinie.

Na uroczystości posadzenia drzewka władze Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie reprezentowali dr hab. inż. Krzysztof Pietrusewicz, prof. ZUT, prorektor ds. organizacji i współpracy z gospodarką, dr inż. arch. Magdalena Rzeszotarska-Pałka, prodziekan ds. organizacji i rozwoju WKŚiR oraz prof. Jacek Soroka, emerytowany dziekan WTiICh.

Życiorys Antoniny Sienickiej

Pani doc. dr Antonina Sienicka urodziła się w rodzinie właściciela majątku ziemskiego Zagwizdy k. Płońska. Wykształcenie zdobywała w Warszawie, najpierw na pensji, a następnie w gimnazjum,  maturę zdała w 1920 r. Studiowała na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego w latach 1920–1927, przez pierwsze dwa lata nauki matematyczno-fizyczne, od 1922 – botanikę. 20 marca 1931 otrzymała stopień doktora filozofii w zakresie botaniki.

W latach 1929–1939 była zatrudniona w Katedrze Botaniki Ogólnej na Uniwersytecie im. Stefana Batorego w Wilnie na stanowisku asystenta, a następnie adiunkta. W grudniu 1939 została zwolniona z pracy przez litewskie władze w związku z wydarzeniami II wojny światowej. Podczas wojny pracowała kolejno w ogrodach miejskich i prywatnych ogrodach warzywnych w Wilnie (1940), jako siostra epidemiczka w litewskim Ministerstwie Zdrowia (1941–1942), jako nauczycielka biologii i geografii na kompletach tajnego nauczania w Ośrodku Tajnego Szkolnictwa Średniego w Wilnie (1942-1944) oraz jako rachmistrz w piekarni miejskiej w Wilnie (1944-1945).

Repatriowana z Wilna do Polski w maju 1945 znalazła się w Toruniu. Podjęła pracę nauczycielską w Gimnazjum Krawieckim, a po utworzeniu Uniwersytetu Mikołaja Kopernika została zatrudniona na stanowisku adiunkta w Katedrze Botaniki Ogólnej.

W 1954 przeniosła się do tworzącej się Wyższej Szkoły Rolniczej w Szczecinie.  Mianowana na stanowisko docenta w Katedrze Botaniki objęła funkcję dziekana Wydziału Rolniczego (1955–1956), a następnie prodziekana (do 1957). W Katedrze Botaniki pracowała do przejścia na emeryturę w 1968 r. Następnie przeniosła się do brata w Warszawie. Została pochowana na  Cmentarzu Północnym w Warszawie (kw. E-VII-IV-8-11).

Praca naukowa

Antonina Sienicka prowadziła badania anatomiczne nad naroślami wywoływanymi przez mszyce na liściach porzeczki i przez nicienie na korzeniach zawilca wielkokwiatowego. Drugim nurtem były badania dendrologiczne w parkach miejskich Torunia i Szczecina oraz parkach podworskich w województwach: szczecińskim, koszalińskim i gdańskim, zaprezentowane w obszernych publikacjach monograficznych. Tematykę tę poruszała także w artykułach popularnonaukowych adresowanych do szerokiego odbiorcy.

Praca społeczna

Antonina Sienicka w 1921 pracowała w Sekcji Informacyjnej Czerwonego Krzyża w Warszawie, gdzie społecznie prowadziła bibliotekę. W latach 1923–1925 pracowała społecznie w Zakładzie Systematyki Roślin Uniwersytetu Warszawskiego przy porządkowaniu zielników, a następie prowadziła społecznie bibliotekę Zakładu Botaniki Ogólnej w tej uczelni. W Toruniu prowadziła wykłady w Towarzystwie Uniwersytetów Robotniczych i współpracowała z Kuratorium Okręgu Szkolnego Pomorskiego w doskonaleniu kadr nauczycielskich.

W Szczecinie była organizatorką i wieloletnią przewodniczącą Szczecińskiego Oddziału Ligi Ochrony Przyrody. W Szczecińskim Oddziale Polskiego Towarzystwa Botanicznego zajmowała się popularyzacją wiedzy botanicznej. W Szczecińskim Towarzystwie Naukowym była od 1957 sekretarzem i redaktorem wydawnictw II Oddziału Nauk Przyrodniczych i Rolniczych (przez 14 lat). Działała w Polskim Towarzystwie Przyrodników im. M. Kopernika w zarządzie – zarówno w Toruniu, jak i w Szczecinie. Uczestniczyła w pracach Wojewódzkiego Komitetu Ochrony Przyrody. Na uczelni była zaangażowana w działalność Związku Nauczycielstwa Polskiego jako członek, mąż zaufania oraz przewodnicząca Zakładowej Organizacji Związkowej.

Fot. Jerzy Muszyński/ZUT